Inspiratie: Karl Blossfeldt

blossfeldt3-3

Karl Blossfeldt (1865 – 1932) was een Duitse fotograaf, beeldhouwer, leraar en artiest die zijn thuisbasis in Berlijn had. Hij is het bekendst om zijn close-up foto’s van planten en bloemen. Eigenlijk nam hij die foto’s vooral als (al dan niet educatief) studiemateriaal voor zijn eigen zerken en zijn lessen ornamentiek die hij gaf op de Koninklijke Kunstacademie in Berlijn. Continue reading

Avondwandeling

wpid-wp-1433874136570.jpeg wpid-wp-1433874152659.jpeg wpid-wp-1433874168104.jpeg wpid-wp-1433874214663.jpeg wpid-wp-1433874222404.jpeg wpid-wp-1433874228354.jpeg wpid-wp-1433874447391.jpeg wpid-wp-1433874456924.jpeg wpid-wp-1433874468172.jpeg wpid-wp-1433874471966.jpeg

Zo onrustig was ik daarnet dat ik even naar buiten móest. Ruimte. Frisse lucht. Licht. Mooi licht zelfs, want de zon was net achter de horizon aan het verdwijnen. Alles ziet er dan zachter en mooier uit.

Met m’n oude telefoon voor de laatste keer foto’s genomen, hierna heb ik een nieuwe. Voor de laatste keer (hopelijk) worstelen met de belichting en foeteren op de wazige lens.

En voor de eerste keer weer echt de schoonheid om me heen ontdekken, ook al loop ik rond in een stadswijk. Ik kom weer dichter bij mezelf na een moeilijk jaar. Mijn trouwste volger zal nooit meer posts schrijven, maar ik voe me weer verbonden. Zoals het altijd was.

Niet zo perfectionistisch

Vroeger vond ik van mezelf dat ik perfectionistisch was. Alleen het beste was goed genoeg. Ik kon niet zo maar iets afronden “want het was  nog niet af” of iets laten zien tot het helemaal goed zat. Toch was ik zo niet op alle vlakken. Ik was ook lui in sommige zaken, die konden dan niet snel genoeg klaar zijn. “Foert! Dit moet maar goed zijn” hoor ik mezelf nog zeggen.

Ondertussen vind ik dat ik verbeterd ben. Niet alles hoeft meer perfect te zijn. Ik weet dat ik optijd moet stoppen en afstand nemen. En ik probeer mezelf op mn luiheid te betrappen en er dan wat aan te doen door in actie te schieten (“oh jee, de afwas! de vuilbakken!” zijn bekende items..)

Of wacht… Is dat wel echt zo? Durf ik hier op deze blog dan ook iets te posten dat niet af is? Dat geen verre graad van tevredenheid voor mij heeft? Nee. Dat mag wel duidelijk zijn aan het karig aantal posts van de laatste tijd. Als ik geen mooie foto’s heb of een project helemaal af heb, dan durf ik niet. Het moet bijna perfect goed zijn. (ha, nu betrap ik mezelf op het woord “bijna”, weer een poging naar perfectie want het kan altijd nog beter).

Ik las vanmiddag volgende paragraaf uit “Steal Like an Artist” van Austin Kleon:

“Je gaat niet alleen online omdat je iets te zeggen hebt; je kunt ook online gaan omdat je iets zoekt om te zeggen. Het internet kan meer zijn dan alleen maar een pleisterplaats om je afgeronde ideeën te publiceren. Het kan ook een broedmachine zijn voor ideeën die zich nog niet volledig hebben gevormd, een kraamkliniek voor werk in wording waaraan je nog niet begonnen bent.”

En daarmee komen we aan de allereerste opzet van waarom ik deze blog begon: op creatieve zoektocht vertrekken!

Daar is de lente..?

IMG_7353 IMG_7327 IMG_7344 IMG_7347 IMG_7354 IMG_7357 IMG_7364 IMG_7366 IMG_7374Een paar dagen geleden had ik ineens het gevoel dat er Lente in de lucht hing. Lente! Met een grote L dus! De sneeuwklokjes staan nog, maar de krokussen komen al door. Sommige struiken lopen al uit, anderen staan er nog verdord bij. En dan de zachte temperatuur, en de warme gloed als de zon ondergaat. Hmm.
Wat vreemd eigenlijk, om zo te verlangen naar de lente, terwijl het eigenlijk niet echt winter is geweest. Stiekem vind ik het niet erg. Geen zin in, dit jaar.

Het breien viel wat stil tot ik laatst besefte dat er (heel) binnenkort weer kleine mensjes geboren zullen worden, dus maar snel aan de slag gegaan. Mét suikerkuikentjes! (ok, het is wat kort door de bocht om ze nu al in huis te hebben, ik weet het, dat is pas voor Pasen, maar kom op, SUIKERkuikentjes!!!!)

Stempel maken

’t Was alweer lang geleden dat ik een lino had gesneden. Misschien zelfs van m’n opleiding tot regent Plastische Opvoeding? Ik had er toen niet zo veel lol in op de een of andere manier. Ik kon het niet goed doorzien en wist niet goed wat te maken. Geen overzicht in de talrijke mogelijkheden denk ik. En het grafische sprak me ook minder aan. Maar door echt wel heel mooi grafisch werk te zien op Pinterest krijg ik ineens weer zin om wat te maken. Om maar te zwijgen van alle leuke stempelideeën! Ik ben grafisch werk ook veel meer gaan appreciëren in de tussentijd.

Ondertussen was ik ook m’n mesjes kwijtgeraakt. Nergens meer te vinden. Misschien aan iemand uitgeleend en nooit terug gekregen? Ik leen vaak genereus spullen uit, maar vergeet dan na een tijdje aan wie, en dan komt het ook niet altijd vanzelf weer terug. Dus ik hoop dan maar dat de ander er heel blij mee is en het goed wordt benut. Comforting yourself…

Tijdens een regenachtige tocht door Antwerpen ben ik nog eens een tekenwinkel binnen gedoken en heb ik mezelf een nieuw lino-snijsetje aangekocht. En daar vond ik ook een soepele variant van lino om in te snijden. Het is gemaakt van een soort rubber (meer info kan ik je niet geven, want ik ken er niks van) en door z’n soepelheid veel geschikter om kleinere prentjes af te drukken zonder pers. Net wat ik nodig had. Thuis maar meteen aan de slag, en ziehier het resultaat. Het drukken gaat best goed met een kurken ondergrond. Na de eerste proefdrukjes en wat aanpassingen is ie nu klaar om te gaan gebruiken.

IMG_7323 IMG_7332 IMG_7336 IMG_7339 IMG_7340

November round-up

IMG_7131kl IMG_7156kl IMG_7129kl IMG_7132kl IMG_7143kl IMG_7167klNog zo’n mooi weer hadden we in november! Ik heb de hele tijd het gevoel gehad dat dat als compensatie diende voor afgelopen lente die maar niet wilde komen. Maar heerlijk is het buiten en ik heb er erg van genoten. Nog wat late bloemen, stenen meegebracht door huisgenoten uit Frankrijk, een late pompoen. Een dolenthousiaste hond die niets liever doet dan balletje gooien. Ze wéét gewoon hoe ze schattig moet doen en er leuk uitzien. Dat merk je meteen als ze wat van je gedaan wil krijgen. Leuk, zot beest!

Maar ook veranderingen in november! Na een hele tijd solliciteren heb ik werk gevonden in een winkel met onder andere spulletjes voor creatieve zielen. Wat een opluchting om weer zekerheid te hebben en te weten hoe je komende maanden er uit zullen zien. Het is toch zo dubbel: aan de ene kant denk je “joepie, alle mogelijkheden liggen nu voor me open” maar net die enorme overvloed aan keuze maakt het dan ook weer erg moeilijk voor me om tot een besluit te komen… Want wat wil ik nu eigenlijk? Van alles wat, en liever niet kiezen. Maar dat werkt niet natuurlijk.Wil ik verder in m’n studie die ik gedaan heb? of sla ik een andere richting uit? Bij studeren? Maar ik zit goed waar ik nu zit voor nu. Het is goed. Stilaan kom ik weer in een ritme en regelmaat terecht, iets dat me lang heeft ontbroken. En dat geeft rust. En ruimte.